Sommige wetenschappers stellen dat het lopen van een marathon slecht is voor het lichaam. Dat is natuurlijk maar een partiële analyse. Het inschrijven voor een marathon is het doen van een commitment dat leidt tot vele uren nuttige training. Daarbij valt de schade op de dag van de race in het niet.

In New York doen traditiegetrouw veel Nederlanders mee, waaronder vaak onze royalty. Je zou zeggen dat al die pop- en tv-sterren het niveau van het Nederlandse contingent naar beneden halen, maar dat valt erg mee. De Nederlanders doen het in New York beter dan de gemiddelde deelnemer. Dat is misschien wel te verklaren met het Alchian-Allen theorema.

Omdat het zo lekker rekenen is met die databases met marathontijden en mijn analyse van de Nederlanders in New York al weer wat ouder is heb ik de resultaten van de marathon van Londen 2007 ook eens bekeken. Natuurlijk zijn er snelle en langzame lopers, maar een goede indicatie van de kwaliteit van een loper, de mate waarin men van zijn eigen capaciteiten gebruik maakt, is de volgende: deel de eindtijd (in seconden) door twee keer de doorkomsttijd op de halve marathon. Wie er een potje van maakt start doorgaans te snel en krijgt hier een getal van ver boven de 1. Wie het erg goed doet en een negative split loopt krijgt een getal onder de 1. Door de verdeling van de Nederlanders af te zetten tegen het hele veld kun je de twee vergelijken.

Zie dat de Nederlandse lijn onder de lijn van het hele veld ligt: de Nederlanders doen het, ook in Londen, bovengemiddeld goed.